
Arte en estado puro, el chaval promete, te ha dibujado hasta el ombligo.
Y si no lo cogemos a tiempo, el chiquillo parte en vuestra búsqueda. Si no te lo quieres creer mira chaval, mira.
Un peligo de niño. Pero eso sí, siempre bien arreglado.

Y como siempre, está dispuesto a ayudarte a apagar las velas de tu pastel de cumpleaños, a su manera claro.

Hasta pronto, tete, cuñado, tiet. Un beso.
De los Hernández Coderch tenemos también una gran colaboración.

20 + 20
Ei, noi !!! Com què et serà una mica difícil passar per BCN aprofitem les noves tecnologies per dir-te que ens recordem de tu, de vosaltres, i de quin dia és avui.
Parlant de memòria...Vaig saber que existies quan vaig començar a sortir amb el tio. -Tinc un nebot– em va dir tot satisfet. Feia poc que havies nascut. El tio Antonio tenia 19 anys i jo en tenia 17, per tant, ja veus que portem els mateixos anys a la familia Hernández.
Des de llavors ha plogut molt. Ha plogut, hi ha hagut termpestes molt fortes i també ha sortit el sol. Fixa’t si han passat dies i coses que fins i tot t’has canviat el nom: eres el Fernandito i ara ets en Ferran. I, a més, ens estem acostumant a parlar-te en català !!!
Quan visito el vostre blog i us llegeixo, veig que esteu vivint una experiència fantàstica i, el més important, que l’esteu vivint junts.
Disfruteu-la i per molts anys i pensa que, com diu en Serrat, només fa 20 anys que tens 20 anys.
2 petons de la tia Jósse, un per la Mire i l’altre per tu.

Jo, parece que en lugar de un aniversario se celebre un entierro. Nada tio, o sobrino, que son cuatro dias y tu ya los levas multiplicados por diez... a quemar los que vengan y como Willy Fox, que vaya de maravilla la primera vuelta al mundo, porque la que ya sera la hostia será la segunda. Mis besos sólo para la Mire, que mira por donde es la que te aguanta. Felicitats, el tio.
Y desde el extranjero nuestra querida, fantástica y más joven prima "La Carol" se ha dedicado a poner carteles luminosos por todo Londres.

Y vaya si lo has hecho, sólo o acompañado, de mochilero o de turista, por tierra, mar y aire, estás cumpliendo tu sueño, ese del que tantas veces nos habías hablado…….
Hoy estás lejos y te echo de menos, pero hoy estaremos contigo… sí es necesario volaremos en ese avión imaginario que nos lleve a Polinesia, Nueva Zelanda o allí donde estés para “achucharte” y compartir contigo parte de tu sueño.
Hoy después de todos estos años no me queda otra cosa que pensar que valió la pena y me gustó ser la primera que te abrió los ojos a este mundo…….
Felicidades hijo y un beso muy grande para tí y Mireia, la persona que comparte tu vida y caminar aventurero.
La mama.
De tal palo, tal astilla.

TRAS LOS PASOS DE Mamá....
Y como no, La Mari.
Quien lo iba a decir , ya compartimos de nuevo decena......¡¡¡¡¡, Y la verdad como este año nos cae un poco lejos eso de las celebraciones “familiares”, pues nada...., ya ves te lo hemos puesto todo en bandeja ,velas, pasteles y hasta un gran peluche “ pá que no te falte de ná”.
Fuera bromas....., deciros que después de tantos cumpleaños “en familia “ os hecho de menos , chicos!!!!, que espero que disfruteís de todo lo bueno que estaís viviendo estos meses y sobretodo que aunque esteís tan lejos ,todos nostros os seguimos y os llevamos en el corazón...........BESOSSSSSSSSSSSSSSSS.y FELICITATS.......CARROZON....

Del loco de la montaña.
Muchas felicidades Nando. Espero que pases bien este cumpleaños tan diferente al resto y si quieres, el próximo, te vienes a celebrarlo a mis montañas; eso sí que será diferente.
Un beso para ti y otro para Mire.

Bueno Fernando, que a celebrarlo a lo grande. Y que estás hecho un chaval. Te jipio de vez en cuando en blog, para ver por donde andas. Así que cuidadín, que te tengo vigilao
Un abrazo
Jose Luis, EL TEJERINGO

Que te quiero mucho, que felicidades, que total sólo se puede poner en dos líneas y no sabes lo que me está costando… Ya ves, para hacer esto llevo tres días viendo fotografías, recordando tantas cosas… buenísimas todas, desde aquel: ¡¡¡hemos tenido un chico!!!
Después ese chico fue creciendo y es mi sobrino "el mayor", te has hecho un poco más pero a conciencia, te ha costado mucho pero has conseguido lo que querías, te habremos entendido más o menos, pero ahí estás con un par y tirando de la carretilla de los demás sin parar, a pesar de todo has triunfado muchacho.
¡¡¡Me voy a Barcelona a conocer a mi sobrino!!! Yo muy dispuesta con mis 15 años me creía la tía mas experta del mundo; me lo llevo de paseo, es bueno que tome el aire, y unas cuantas cosas más por el estilo. Inocente de mí. El coche, el niño y demás. Pero, ¡oh¡ al tierno bebe le dio un rayo de sol(uuohoh, como en la canción) y la que montó la criatura, no callabas ni a tiros. Sácalo del coche y claro con la experiencia mía… Niño en un brazo y coche en la otra. Y además ¡ojo con la cabeza! que a los bebés se les menea mucho. Mi conclusión primera después del primer paseo fue: con este crío no se puede ir a ningún lado. Ahora en cambio, vaya que si me iría… Hasta el fin del mundo. Fue mi primera experiencia contigo, la siguiente fue demasiado marrón como para contártela aquí.
No te digo que disfrutes del día porque sería una perogrullada, pero mira yo desde aquí me tomaré algo en tu honor, no brindaremos a la misma hora pero si el mismo día.
Me permites un inciso, juas-juas, me parece que había un sobrino mío que no le gustaba que lo felicitásemos, este año se cumple totalmente, debe ser la distancia que nos lo permite.
Muchísimos besos
La tia Pili fan´s número 1 de vuestro blogg

Para uno, que como bien sabes desde pequeño, se quedaba callado y serio mirándote (resumiendo, flipando), fuiste una especie de hermano mayor. El primo Fernandito sentaba cátedra, estilo, tacos, música y demás cosas…
Y las noches de nochevieja, y la caminata que nunca agradeceré demasiado por las montañas de Montserrat, tomando pistachos con un mar de plata allá a lo lejos como una especie de Estambul. La luz negra en el baño de tu pisito de soltero, la colonia que llevabas y que nunca encontré en elcorteinglé, las postales desde cualquier parte, diciéndome que ya me tocaría mover el culo por el mundo, las neulas remojadas en champán, las conversaciones sobre lo divino. El viaje a Almazán en moto y el paseo en bici. Los cigarritos en la escalera de incendios hace bien poco donde tú ya sabes. El abrazo que te di en la estación del nord, antes de marchar para Zaragoza. El par de güevos que me faltan para ir a haceros una visita este verano.
¿Cuánto cuesta encontrar lo que uno busca?
Hace bien poco, recuerdo que me acogisteis en vuestra casa (nada como el sillón de la tííta Mire y el Ferran para pasar una noche, oiga) Y me explicabas tu viaje a la India y con el viaje, me sonsacabas mi vida. Y pensé que si, que eras esa especie de hermano mayor, que de vez en cuando te da una colleja y te dice, Qué pasa chaval, ¿te subes al carro de la vida?
Un besoconsal primo!!! Se te quiere. Felicidades!!!!!!
Y a la tía Mire, un beso y ánimo que como sabes, el chico vale la pena
Diego

FELICIDADES!!!
Ya son 40 años los que cumples, y sólo siete meses, 4 días y 6 horas que nos conocemos...Aunque fue un mes y poco antes de empezar vuestra aventura por estos mundos, hemos compartido muy buenos ratos juntos....y los que nos quedan!!! Estos momentos han sido suficientes para darme cuenta que, a parte de un "tiet gamberro", he conocido a una persona que aprecio muchísimo.
Aquí os echamos de menos y es una lástima no poder celebrar tu 40 cumpleaños juntos; pero piensa que el mejor regalo que puedes tener es el que llevas celebrando durante seis meses a lo grande con una de las personas más importantes que hay en tu vida.
Espero que sea un día especial y que te haya hecho ilusión recibir este regalo de parte de toda la gente que te quiere, que como ves, somos muchos. Disfrutad los dos de este día y en cuanto volváis ya celebraremos cumpleaños, navidades y lo que se tercie.
Un beso enorme para ti y otro para nuestra cómplice!!

y Óscar,
Esto me pasa por ser el último, ahora ya está todo dicho hermano. Que eres buen hijo, buen sobrino, un primo cañero, buen tío y mejor hermano, nada que todo un referente.
Por eso ahora espero que entiendas lo de robarte ropa, discos, pelas, novias (je, je), cuando uno vale, vale.
Nada tío ahora te toca seguir viviendo esta experiencia del viaje con esa maravillosa mujer como acompañante y tú tranquilo que yo seguiré disfrutando de vuestro piso todooooodo el tiempo que necesitéis.
Un beso muy fuerte y ahora a triunfar con esa camiseta tan especial que sé que te han regalado, que aunque sea una copia vale mucho.
Felicidades hermano.
